Ada Sari – kariera i sława (sala 2)

ADA SARI właśc. Jadwiga Szayer

ur. 29.VI. 1886 r. w Wadowicach, zm.  12.VII 1968 r. w Aleksandrowie Kujawskim

Śpiewaczka (sopran). Studiowała muzykę i śpiew w Krakowie i Wiedniu w szkole hr. Pizzamano 1905-07, a następnie w Mediolanie 1907-09 u prof. Antonio Rupnickiego.

Początkowo śpiewała operowe partie liryczno – dramatyczne, po zmianie repertuaru zyskała sławę dzięki wykonaniom koloraturowym partii sopranowych w operach G. Rossiniego (Rozyna w Cyruliku Sewilskim), G. Donizettiego (tytułowa w Łucji z Lammermooru), G. Verdiego (Gilda w Rigoletcie, Violetta w Traviacie) i in.

Występowała w teatrach operowych we Włoszech (1923 debiutowała w La Scali jako Królowa Nocy w Czarodziejskim flecie W.A. Mozarta), a także w innych krajach europejskich oraz w obu Amerykach.

W latach 1947-59 profesor Państwowej Wyższej szkoły Muzycznej w Warszawie (jej uczennicami były m.in.: Z. Donat, m. Fołtyn, H. Mickiewiczówna, B. Nieman, B. Sokorska, H. Szymulska, U. Trawińska-Moroz).

Gdy Jadwiga Szayerówna miała 3 lata jej rodzina osiedliła się na stałe w Starym Sączu przy ulicy Sobieskiego 16. Ojciec Edward Szayer (1856-1940) doktor praw prowadził kancelarię adwokacką a w latach 1920 – 30 był burmistrzem Starego Sącza oraz założycielem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”.

Ada miała pięcioro rodzeństwa; siostrę i czterech braci. Uczęszczała do szkoły powszechnej sióstr Klarysek i pobierała pierwsze lekcje śpiewu od swej matki Franciszki z Chybińskich. W okresie gdy studiowała za granicą ojciec wybudował, obok istniejącego domu, piętrową kamienicę, w której później wielokrotnie gościła jego słynna córka.

Po II wojnie światowej obydwa domy sprzedano; w piętrowej kamienicy przez długie lata mieścił się ośrodek zdrowia a obecnie jest własnością TP. S. A. Powyższe fakty upamiętniają tablice na obydwu domach ufundowanych przez Towarzystwo Miłośników Starego Sącza (1969 r.) oraz Burmistrza Starego Sącza (2011 r.).

Na starosądeckim starym cmentarzu znajduje się grobowiec rodziny Szayerów. Wybudowany został w 1901 r. po śmierci zmarłej w wieku 13 lat drugiej córki Szayerów Franciszki.

W 1935 r. pochowany w nim został syn Jan Szayer zmarły w wieku 34 lat. Edward Szayer – ojciec spoczął w grobowcu w 1940 r. W 1999 r. sprowadzono z Meksyku prochy Emilii Szayer-Guerro – żony Jana, która po śmierci męża wyjechała do Meksyku i ponownie wyszła za mąż. Tam zmarła w 1989 r. Przed śmiercią życzeniem jej było spocząć na starosądeckiej ziemi.

Grobowiec rodziny Szayerów został gruntownie odnowiony w 2010 r. staraniem Towarzystwa Miłośników Starego Sącza, ze środków społecznych zebranych podczas kwesty na cmentarzach w 2009 r.

  

W sali prezentujemy powiększone fotografie artystki – rodzinne oraz w różnych rolach operowych.

W gablotach pamiątki po artystce: oryginalne fotografie z epoki oraz wydawnictwa o niej z jej autografami i dedykacjami.

Prezentowana jest także kolekcja płyt gramofonowych, w tym archiwalne z lat 20. XX w.

W sali znajduje się też lustro – tremo z 1905 r. produkcji wiedeńskiej i stolik z medalionem będące w przeszłości własnością artystki.

Ekspozycję uzupełniają rękopisy, rękawiczki i testament Ady Sari oraz fotografie uczennic i uczniów Maestry.

img_0968 img_0970 img_0977 img_9064